باز هم مثل همیشه زیبا نوشته بودی.

میدانم که دردناک است در مورد پدر نوشتن ولی با وجودی که انتقاد کرده بودی از لابلای کلماتت عشق به پدر به گوش می رسید.
ولی بقول تو بیاد روزی که بتوان به هر پدری تبریک گفت بدون خجالت از پدر در بندی.

هر چند وبلاگت در ایران فیلتر است ولی هر روز هر جوری باشه سر میزنم و مطالبت را میخوانم.
به درگاه مجازی کوچک من هم سری بزنی خوشحال می شوم که قبلا هم لطف کرده بودی.

نمی دونم چرا اینقدر با حس من مشترک بود و با تجربه من.
من تلاش کردم تا با پدرم و مادرم و خواهرم، حرف بزنم و فقط و فقط حقیقت را به آنها بگویم، اما گوش ندادند.
تلاش کردم تا برای آنها بنویسم، اما نخواندند.
از آنها دلگیرم. ناراحتم.
نمی دانم، آیا گوش دادن به حرف من که پسر آنها و برادرشان هستم اینقدر سخت شده؟
حکومت ظالم به خواسته شوم خود در مورد آنها رسیده، آنها را تبدیل به فداییان خود کرده، کر و کور و با اطمینان کامل.
تنها چیزی که این بیماری را رفع می کند خواست خداست برای باز کردن چشم و گوششان. اما وظیفه ما همچنان بازگویی حقیقت است و یادگرفتن و یاد دادن.

امیدوارم که همیشه سالم وصبور باشی
به امید آن روزی که نه در برابر مادران و پدرانمان، بلکه در کنار آنها باشیم و با هم بخندیم و همدیگر را در آغوش بگیریم و با هم حرف بزنیم و با هم گوش کنیم.

هر تصمیم که بگیری برای من محترم است امّا اینگونه القا نکن که ا.ن رأی آورده.

دمش گرم گنجی کبیر:

در این شرایط برای آزادی زندانیان باید کاری (کارهایی) کرد. دنیا باید بفهمد که رژیم سلطانی چه بر سر مردم ایران و فرزندان دلیر آن‌ها می‌آورد. به زودی زود، اعتصاب غذای سه روزه‌ای در برابر مقر سازمان ملل متحد در نیویورک برگزار خواهد شد.

شماری از روشنفکران نامدار ایران در این اعتصاب غذا شرکت خواهند کرد تا صدای اسرا را به گوش جهانیان برسانند. خواست کنونی هر ایرانی، آزادی بی‌قید و شرط کلیه‌ی بازداشت شدگان اخیر و پیشین است. باید از طریق نهادهای مدنی و بین‌المللی این خواست را به خواستی جهانی تبدیل کنیم. همه‌ی ایرانیان می‌توانند در این تحصن شرکت کنند. نباید اجازه داد که سلطان گمان برد قادر به هر کاری است.

http://zamaaneh.com/special/2009/07/post_814.htm

“زنجیره سبزدموکراسی”

این حرکت بزرگ یک هدف مرحله ای دارد و آن این است که دولت کودتا را برکنار کند و رای مردم را به آنان برگرداند.

ایرانیان با هرمرام و مسلک و با هرگرایش و باور، از کوچه ها و خیابان های تهران و سایرشهرها و روستاهای ایران تا اروپا و آمریکا و استرالیا و هر کجای جهان، اکنون دست های خود را به هم داده اند و همچون زنجیره سبزبزرگی علیه کودتای ضد دموکراسی در ایران مبارزه می کنند. این حرکت بزرگ یک هدف مرحله ای دارد و آن این است که دولت کودتا را برکنار کند و رای مردم را به آنان برگرداند.

هرفرد ایرانی، هرتشکل و سازمانی درهرکجای دنیا، با حفظ عقاید و مواضعش، وقتی در راه این هدف مبارزه می کند، یک حلقه ازاین “زنجیره سبزدموکراسی” است. همچون تجربه “کنگره ملی افریقا” و مبارزاتش علیه رژیم آپارتاید.

در زیر این چتر بزرگ، هر فعالی یک رهبراست و هر رهبری یک مبارز ساده و تنها حلقه ای از این زنجیره سبزانسانی. آن چنان که میرحسین موسوی رئیس جمهورمنتخب مردم هم خود را این گونه تعریف می کند.”ازاین پس دولتی خواهیم داشت که ازنظرارتباط با ملت در ناگوارترین شرایط به سرمی برد و اکثریتی از جامعه، که این جانب نیزیکی از آنان هستم، مشروعیت سیاسی آن را نمی پذیرد.”

در این هنگامه صف آرایی و مبارزه علیه دروغگویان و دزدان رای ملت، هرفرد و گروهی که اعلام کند دولت کودتاچی را مشروع نمی داند و حاضر است به دمی یا درمی یا قدمی یا قلمی همراه مردم ایران باشد، حلقه ای ازاین “زنجیره سبزدموکراسی” است.