پوزش می طلبم که پهنه بی نظیر و دوست داشتنی بیان افکار و تفکرات روشنگرتان را اشغال نمودم با کامنت های طولانی و پاسخ به دوست عزیز جناب آرش. یقینا نبوغ قلم شگفت انگیز و مطالب چالش برانگیزتان، جسارت حضور به چون منی را می دهد که همواره در حضورتان بودن برایم افتخاری است و تجربه نیکویی است برای آموختن و درس پاسخ گفتن.

پایدار باشید و سایه ساران خنک آرامش و صلح و امید بر وجودتان و کهن دیارمان، گسترده باد
……………………..
اینجا خانه شماست دوست عزیزم

دوست عزیز، تمام حیرت من از کارهای نکرده اباما و از بیشماری صحبت های اوست. نه ماه حضور در کاخ سفید، کافی نیست برای عمل به تمامی وعده ها و شعارها و نیز کافیت نمی کند انتخابی مهم چون نوبل را. تنها برتری پرزیدنت اباما در این چند ماه که هیئت انتخابی نیز بر آن تاکید داشته اند سخنرانی ایشان در مصر می باشد که با احترام با عقاید و باورهای مسلمانان؛ دیدگاه جدیدی را فرا روی جهانیان گشودند.
من نیز همواره بدیده احترام به افکار و اندیشه و شعارهای آقای اباما نگریسته ام اما اعتقاد دارم دلیل اصلی برتری ایشان بر خانم کلینتون داشتن کمپینی قوی و منسجم، خوش فکر و خستگی ناپذیر بود به گونه ای که آن هنگام که کمپین خانم کلینتون غرق در شادی و غرور سه پیروزی بودند؛ کمپین ایشان بدرستی در حال رفع نقاط ضعف ها و بررسی فرصت های پیشرو بودند، و نتیجه آن برتری در یازده ایالت بصورت پیاپی بود. اما نکته اساسی اینجاست تغییر لحن سردمداران کاخ سفید بمعنای تغییر استراتژی بلندمدت این کشور نیست. به بیراهه رفته ایم چنانچه گمان کنیم با تغییر روسای جمهور و یا پیروزی حزبی خاص، این آن فرد یا حزب است که حرفی می زند یا کاری انجام می دهد بلکه تمامی این افراد و احزاب تنها یک هدف را دنبال می نمایند، حفظ منافع کوتاه و درازمدت ایالات متحده در هر زمان و در هر نقطه از جهان. این تغییر لحن و گفتمان نیز اقتضاء زمان است که پس از دو جنگ به سرانجام نرسیده و فرسایش ماشین جنگی، نفرت جهانی نسبت به اقدامات ستیزه جویانه این کشور؛ الزام به بازسازی و احیای مجدد توان تهاجمی آمریکا وتغییر نگرش جهان پیرامون؛ نسبت به سیاست های اتخاذی این کشور را ضروری می نماید.
فراموش نکنیم همین حزب دمکرات در زمان ریاست جمهوری آقای کلینتون ودر بحبوهه بحران بالکان هیچ واکنشی در قبال کشتار بیرحمانه صربها در این نقطه از جهان نشان ندادند و رئیس جمهور آمریکا بصراحت اعلام نمودند که این کشور منافعی در منطقه بالکان ندارند.
این شیوه کژدار و مریض رفتار کردن با دولت پس از نهم نیز تنها بر سر مسائل هسته ای است و بیم از این نکته اساسی که دستیابی چنین حکومتی به جنگ افزار هسته ای می تواند منافع آمریکا و متحدانش را به خطر اندازد.
دوست عزیز من قویا باور دارم چنانچه دستهای پرزیدنت اباما توسط این دولت کودتاچی بگرمی فشرده گردند، مردم ایران هرگز آنان را که به سوی سفاک ترین و سرکوب گرترین حکومت ها، آغوش گشودند را فراموش نخواهند کرد و تا مانایی این دنیا نخواهد بخشید.

پایدار باشید

پ ن : برژنسکی پیر سیاست آمریکا جمله ای زیبا را سالها قبل بیان داشته است که هنوز مصداق دارد : ” قلب استراتژی جهانی در ایران می تپد! “

نگذارید این نوشته را از بالاترین حذف کنند
http://balatarin.com/permlink/20…9/10/10/ 1793291
ما بالاترینی‌ها با ۶ نفر، دهن مخالفین‌مون روُ می‌بندیم و این را حق دمکراتیک خود میدانیم!

ما دهن می‌بندیم، لب میدوزیم و زیپ‌های خوشگلِ با اندازه‌های مختلف برای دهان‌های گشاد و گشادتر و گشادترتر، در انبانمان داریم. برای ما فرق نمیکنه ساحب‌*دهان کی باشه، فقط کافی‌یه که مخالف عقیده یا منافع یا مَسلحت یا سلیقه یا سیاستِ درستی که ما تشخیص می‌دهیم! نظری داده باشه. ما معنی‌ی خفه‌کردن را خوب فهمیده‌ایم و از حق قانونی‌ی خود، نهایت استفاده را می‌کنیم. کافیه مثلن کسی یه ایراد کوچیک محاوره‌ای از آقای موسوی، رعیس‌جمهور منتخب مردم ایران، اونجایی که گفته: « شبکه اینترنتی در فضای مجازی شکل گرفته» بگیره و بگه: « مگر در فضای غیر مجازی هم اینترنت شکل می گیرد؟»، تا منفی پشت منفی دهیم و حرف و نظرش را گم و گور کنیم. فرض محال، محال نیست. باور کنید اگر ۳۰ سال پیش، بالاترینی وجود داشت، اجازه‌ی ابراز حتا یک ایراد یا نظر برعلیه خمینی، به هیچ کس داده نمیشد. همین چند وقت پیش،…

اوباما خود مثال خوبی زد. گفت فرمان کشتی بزرگی مثل آمریکا را مثل یه قایق نمیتوان سریع چرخاند و تغییر مسیر داد.

به گمان من همین که اوباما تونست تو حزب دمکرات با بودن امپراطوری کلینتون بالا بیاد و رئیس جمهور بشه و بعد هم برای آشتی دنیا با آمریکا ابتکارهایی رو کنه؛ خودش خیلی کاره.

آمریکای سرمایه و حرص غولیه که اگه جلوش گرفته نشه دنیا رو ویران میکه. آمریکای دانش و تکولوژی نعمتیه که دنیا بهش نیاز داره. و کسی مثل اوباما میتونه خطر اولی را کم بکنه و دومی را به روی دنیا باز بکنه.
راست های افراطی آمریکایی ممکن بود تا مرز ترور اوباما پیش برن. جایزه نوبل میتونه اونا به نوعی بیمه کنه.
قضاوت روی “سیاستش” با ملاها و احمدی نژاد، شاید خیلی زود باشه!!!!

باز جو

مرد محترمی بود

به هنگام تاخت

هیچ گاه دستش را بلند نمی کرد

جز برای اشاره به دوستش

تا او بلند کند دستش را

به همراه چیزی هم چون

کابل

شیلنگ

یا که شاید هم

تازیانه ای خوش بافت