وقتی برای اولین بار از سرزمین مادری ام کردستان ایران ،برای ادامه تحصیل راهی تهران شدم، اولین جملاتی که از هم اتاقی های خوابگاهم در دانشگاه علامه طباطبایی شنیدم این بود، از کردستان هستی؟ وای من داییم رۆ انجا سر بریدند، وای من عمویم اونجا شهید شد. دایی ها و عموهایی که بعدها معلوم شد از پاسداران و نیروهای بسیجی تفنگ به دست بودند که به دستور خلخالی و ملا حسنی ها روستاها و مردم بی دفاع روستاها و شهرهای کردنشین را و از جمله روستاهای قارنا و قلاتان را به خاک و خون کشیده بودند، هیچ کس نگفت چرا عموها و دایی هایتان با تفنگ وارد خانه های کردها شده‌اند و مردم را به‌ خون کشیده اند، هیچ کس نگفت چرا هیچ عمو و دایی ای در تهران و شیراز به دست کرد وحشی کشته نشد، کدام کرد وحشی خوانده ای با تفنگ و چاقو آمد و شما و خانواده تان را در شیراز و کرمان و اصفهان به قتل رساند ؟ با توپ و تفنگ و تانک وارد حریم زندگی مردم کرد شدند و زن و بچه ها را به توب بستند ، به روزنامه های وقت اطلاعات و کیهان مراجعه کنید تا ببینید که هیچ کس حاضر نبود این به خاک کشیدنها را به عهده بگیرد، یکی میگفت حسنی بود دیگری میگفت خلخالی بود و همانطور به هم پاس میدادند این جنایت را. کسانی که مهمان کردها شده اند یا دوست کردی دارند میدانن ما وحشی و قاتلیم یا مهمان نواز. تو با تفنگ و توپت آمدی و مادر و خواهرم را کشتی ، من برایت حلوا بیاورم؟
نزدیک بیست سال است هیچ حزب کردی در کردستان ایران امکان فعالیت ندارد و اصلا دست به اسلحه نبرده است بجز گروهک پژاک. روژان به عقیده بنده شما کرد نیستید، چون کردها سر دایی و عموی خویش را نبریده اند و فرزندان خود را نیز تروریست خطاب نمیکنند،احسان هیچگاه دست به اسلحه نبرد، احسان و کردان دربند رژیم همگی با تبلیغ و روشهای صلحجویانه کار کرده اند ، عقیده آزاد است ، اگر من برای کمونیزم تبلیغ میکنم یا برای زرتشت یا لیبرالیزم ، مجازاتش زندانی کردن من و گرفتن جانم نیست، احسان تنهابیست و هشت سال سن داشت و اگر نامه اش را بخوانید جوانمردانه گفته است چکاره‌ بوده‌ و از چه کسانی طرفداری میکرده است لزومی نداشت مانند حکومت دروغگو به دروغ متوسل شود چون میدانست کشته خواهد شد و امیدی به زنده بودن نداشت، او هیچگاه دست به اسلحه نبرده بود و تنها از عقیده ای که داشت حمایت میکرد.

ما فراوانیم،

دوست کرد شما، رحمان

سی سال است که جمهوری اسلامی می کشد؛از سال ۵۹ از ترکمنستان تا کردستان، از تروز دکتر سامی تا هزاران اعدام سال ۶۰٫ نتیجه این که رژیمی با ۹۸% حمایت مردمی، امروز به این فلاکت افتاده است که دولتمردان آن دوران کشت و کشتار به ناقدان و رهبران مخالف تبدیل شده اند. پس این ملت به مرگ عادت نمی کند چون زندگی می خواهد، آزادی دوست داشتن می خواهد، آزادی انتخاب می خواهد. تا به این هدف نرسد دست بردار نیست. پس ما آنها را به عزای اندیشه پلاسیده شان می نشانیم.