نفس کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک .

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .
آتش می چسبد
پ ن
می دانم دل شما هم باید گرفته باشد به نظرخودم کمی شوخی بد نیست برای کمی لبخند

کوه کندن گر نباشد پیشه ام…………….بویی از فرهاد دارد تیشه ام
عشق از من دورو پایم لنگ بود…………….قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پایم خسته بود…………….تیشه گر افتاد دستم بسته بود
هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! …………….فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه! …………….هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه!
هیچ کس اشکی برای ما نریخت…………….هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزی هست حالم دیدنیست…………….حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم…………….گاه بر حافظ تفاءل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت…………….یک غزل آمد که حالم را گرفت:
.ما زیاران چشم یاری داشتیم…………….خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

خیلی وقته یاد گرفتیم که به اعترافاتی که گرفته میشه توجهی نکنیم اما مطلبی که خانم محتشمی پور تو بلاگش گذاشته بود (در مورد مرخصی ابطحی برای افطار با خانواده) باعث شد بیشتر از قبل به ابطحی حق بدم واسه اعترافاتی که کرد.

همه ما دوست داریم ابطحی حرفی بزنه اما برای سکوتش دلیلی مهم تر از حکم زندان و وثیقه سنگین داره.
“اشاره خانم محتشمی پور به خانواده و دخترای آقای ابطحی”

من که بهش حق میدم

پی نوشت: سر زدن کروبی و خاتمی بلافاصله بعد از آزادی و اون عکس با نماد سبز نشونه نبود؟!