۲۳ نظر برای “پروژه ترورهای زنجیره ای و پدیده ای به نام انجمن پادشاهی برای تبرئه تروریست های واقعی”

1. wallestani ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۷:۴۲ ق.ظ
   

   اون طور که شما نوشتید ترور به هر شکلی‌ محکوم هست.

   ترور میتواند چند هدف داشته باشد.

   ۱-برای ترس و وحشت.

   ۲.برای بی‌ ثبات کردن جامعه ایران و درگیری بیشتر.

   ۳-بسیج کردن افکار جامعه از طریق ترور و انفجارت برای پیش برد اهداف سیاسی.

   ۴-همزمان از بین بردن کارشناسان و رشنفکران ایرانی‌ در پروسه تاریخی‌.

   حال باید بررسی کرد که چه کسانی‌ سود میبرند.

   با تشکر.

2. علیرضا ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۸:۱۷ ق.ظ
   

   خانم علی نژاد استدعا دارم از طریق دوستان در خواستی برای حضور هرچه سریعتر سبزها در مراسم تشییع و ختم ایشان ارائه گردد . ترجیحا توسط مهندس موسوی یا افراد نزدیک یا توسط سایتهای رسمی مثل جرس

3. محمدرضا ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۸:۲۰ ق.ظ
   

   بخدا کار خودشونه! میخواهند جنبش سبز را بدنام کنند و چندتا بازداشت شده های فلک زده رو اعدام کنند. اما دستشون رو شد.

4. wolf ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۹:۰۷ ق.ظ
   

   merci…i shared it with ur permission

5. شاگرد دکتر علی محمدی ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۹:۲۳ ق.ظ
   

   حضرت خانم
   با سلام

   تا جاییکه من میدونم دکتر علی محمدی سالها بود که با سپاه همکاری میکرد. حالا هی زور بزنید بچسبونیدش به خودتون.

6. بنده خدا ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۹:۳۵ ق.ظ
   

   توجه توجه لطفا تا آخر بخوانید.
   اینجا دیگر باید سایر اساتید و دانشجویان برای محکوم کردن این حرکت همراهی را بیشتر کنند چرا که رژیم به دنبال ایجاد رعب و وحشت است اگر فرض بر ترور از سوی رژیم باشد و یا از سوی جریان دیگری به هر حال نفعش را رژیم می برد چراکه این درسی ترس آور برای بقیه می شود اما برای آنکه تیر رژیم به سنگ بخورد تا این بلا سر کس دیگری نیامده اعتصاب و اعتراض خود را اعلام کنیم تا ابتکار عمل را از این حیله گران بگیریم و نقشه های انها را برای سرکوب تبدیل به فرصت برای جنبش سبز نماییم

7. دوست ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۰۰ ق.ظ
   

   چی میگی با سپاه همکاری می کرده؟
   راست میگی مدرک رو کن!!
   مدرک من برای سبز بودن استاد:
   http://setadnet.mihanblog.com/post/250
   اهداف این ترور خیلی واضحه:
   ۱- انحراف افکار عمومی از فجایع عاشورا
   ۲- ایجاد فضای رعب و وحشت بین اساتید و قشر فرهیخته (نامه ۸۸ تن از اساتید دانشکده فنی دانشگاه تهران که یادتون هست!!)
   البته ایشون به گفته ی دانشجویانشون که یکیشون دوست خودمه تخصص ذرات بنیادی داشتن و نه انرژی هسته ای!! و نیز سبز سبز بوده اند!
   تمام این کارها فقط برای دوام یک نفر در راس هرم سرکوبه! فقط یک نفر! که جیب خیلیارو پر میکنه …

8. خلیل ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۲۲ ق.ظ
   

   سلام، با افشاگری گسترده این بازی هم متوقف خواهد شد.

9. poorya ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۳۴ ق.ظ
   

   سلام خسته نباشید مرسی از تحلیل و روشنگریتان و اینکه فکر کنم در آخر اولین پاراگراف منظورتان این بوده که وب سایت توسط دولت اداره می شود نه ادامه نه؟
   

10. رحمان جوانمردی ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۳۵ ق.ظ
    

    اگر تا ۳۰-۴۰ سال پیش هنوز ترور یکی از ابزارهای مبارزه تلقی میشد، امروز تلقی عمومی در جهان و توافق جمعی جامعه جهانی آنرا فارغ از هر بهانه و دلیلی یک عمل تبهکارانه میشناسد.

11. smartyguy ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۴۰ ق.ظ
    

    سلام،

    یه نگاهی به سایت اسرائیلی Debka بندازید.
    اسامی تمام دانشمندان اتمی ایران را که به نحوی کشتن یا دزدیدند را ذکر کرده:
    http://www.debka.com/headline.php?hid=6457

12. ali ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۵۳ ق.ظ
    

    برای شما که توی “روز” هم می نویسید. امروز سایت شما مصاحبه ایی با یکی از ماموران امنیت رژیم به نام محمد رضا مدحی چاپ کرده بود به نام افشاگری. افشاگر که پنهان نمی کنداز ماموران کارکشته ی رژیم است پس از دادن چند تا خبر دست چندم که هیچ تازگی هم ندارند با زیرکی تمام دست کم سه تا امتیاز به نفع رژیم ثبت می کند. یکی اینکه تلقین می کند که خامنه ایی بی گناهه و از هیچ چیز خبر نداره و این اطرافیان اند که همه کارها را می کنند. دوم اینکه اخبار مبنی بر دزدی ها و ثروت های خامنه ایی و اطرافیانش را با زبانی مظلوم نما رد می کند. و سوم تلاش می کند با گفتن اینکه ده ها آدم بی رحم در قوه قضائیه کمین کرده اند تا هزاران نفر را بکشند در جامعه وحشت ایجاد کند. روزی ها که می گویند سالها مقاله نوشته اند و سالها روزنامه نگار بوده اند بهتر است در شرایط حساس شاخک هاشان را کمی گیرا تر بکنند

13. توهم سبز ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۰:۵۳ ق.ظ
    

    نمیدونم چرا سپاه دانشمند هسته ای خودش رو کشته
    حتما توهم داشته!
    اینم مدرک دانشمند هسته ای بودن ایشون
    http://friendfeed.com/visitbalatarin/7128e404

14. شاگرد دکتر علی محمدی ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱۲:۲۸ ب.ظ
    

    اینکه سبز بوده معنی اش این نیست که با سپاه همکاری نمیکرده! سالها پیش وقتی از پژوهشگاه دانشهای بنیادی با یک سری از همدوره ای هاش بیرون آمد, سعی کرد یک موسسه پزوهشی توی دانشگاه علم و صنعت تاسیس کند. با کمک سپاه.

    سوابق انقلابی و البته آشتی ناپذیرش برای هرکس که باهاش حشر و نشر داشت بدیهی بود. حالا اینکه سپاه کشته (که فکر نکنم) یا سبز ها (که میگن از این عرضه ها ندارند) یا بازیگر سومی که هم مارو به جون هم بیاندازه و هم یک فیزیکدان فعال کمتر, خوب بهتر!

15. چرا????? ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱:۱۷ ب.ظ
    

    ترور مشکوک
    چرا صحنه ترور امروز را بدون بازرسی دقیق، قرنطینه محل جرم و نمونه برداری از صحنه جرم و سعی در یافتن سرنخی را کاملا تمیز کردند؟

16. حزب اله ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۱:۵۲ ب.ظ
    

    حضور عضو حزب اله لبنان لحظاتی پس از ترورمسعود علیمحمدی، استاد دانشگاه
    http://irandokht77.blogspot.com/2010/01/blog-post_12.html

17. amir ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۲:۱۵ ب.ظ
    

    دوباره رای بدهیم
    هرروز تکه کاغذی سبز در خیابان بیندازیم
    بدون شعار دادن
    و پا روی دم حیوانات وحشی گذاشتن
    بسیج هم هرروز میلیونها رای مارا جمع کند و مثل گذشته دور بریزد
    این هم یک پیشنهاد بدون هزینه و کاملا مدنی

18. saayeh ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۲:۱۸ ب.ظ
    

    بنظر میرسد که ترورمسعود علی محمدی، استاد فیزیک دانشگاه تهران را میشود در صدد افغانستانی کردن ایران استدلال کرد. مقالات زیر که در سایت شهبازی و دلقک و خون چند روز قبل از این ترور چاپ شده به صورت هشدار دهندهی به این مساله نگاه میاندازد.
    اول مقاله عین القضات را مرور میکنیم:

    لاش و تلاش
    بسم الله الرحمن الرحیم

    قبل التحریر : این ، آخرین نوشته ی من در خون و دلقک است ، پس اگر احیانا کمی طولانی خواهد شد به حکم آخرین و واپسین بودنش مرا ببخشید . همین

    ایران ، رو به افغانستان پیش می رود و افغانستان جای دوری نیست ! افغانستان جغرافیایی همینجا بیخ گوش ماست در شمال شرقی ایرانمان و افغانستان سرنوشتی آفتاب فردای ما که از مشرق آینده مان طلوع خواهد کرد ! افغانستان سرنوشت جامعه ای است که در آن تلاش های وحدت آفرین به مهر محتوم بیهودگی داغ شوند ، سرنوشت ملتی ست که فریادهای مسالمت جویانه و آشتی طلبانه در گلو خفه شوند ، افغانستان آینده ی کشوری ست که در آن همه ی راه ها به اعمال خشونت علیه همدیگر ختم شود ، افغانستان جایی ست که فتواهای دینی بر ارتداد و طرد و لعن دیگری رقم خورد ، افغانستان جایی ست که سرنوشت ها در کف خیابان ها تعیین می شود ، افغانستان جایی ست که همه بر حقند ! افغانستان جایی ست که طرف مقابل تو باید کشته شود ، باید به زندان برود ، باید اعدام شود ، باید خرخره اش جویده شود ، باید آتش بگیرد ، باید …..

    افغانستان جای دوری نیست ! نه افغانستان جغرافیایی و نه افغانستان سرنوشتی ! افغانستان جایی ست که برادر دیگر برادر نیست ! افغانستان جایی ست که همگان به خون هم تشنه اند ، افغانستان جایی ست که چشم ها بارقه ی انتقام دارند ، افغانستان جایی ست که عالمان دینی و مبلغان مذهبی طلایه داران جنگ و اعمال خشونت باشند ، افغانستان جایی ست که هر کسی می تواند برای دیگری حکم قتل و ترور صادر بکند ، افغانستان جایی ست که گروه های مخفی و علنی اش شهاب ثاقب انتحار را در آسمان امنیت و آرامش جامعه منفجر کنند ، افغانستان جایی ست که کسی دیگر امید به آن نداشته باشد که اهداف و آرمان ها و آرزوهایش از روند های قاونی و تدریجی و آرام محقق شود .

    افغانستان جایی ست که ارزش جان آدمی رنگ می بازد ، افغانستان جایی ست که آرامش و امنیت و آزادی در زیر پای جریانات درگیر له می شوند ، افغانستان جایی ست که هر کسی به هر نحوی که بتواند احساسات طرف مقابل را جریحه دار کند و مقدسات او را به بازی بگیرد ، افغانستان جایی ست که هر که تندرو تر ، هر که خشن تر ، هر که بی پرواتر ، هر که گستاخ تر ، هرکه هتاک تر ، هر که عربده کش تر ، هر که بی ادب تر ، هر که وقیح تر ، هر که مقدس تر ، هر که آزادی خواه تر ، هر که جسور تر و هر که رهاتر باشد مقبول تر است ، معروف تر است ، مشهور تر است ، محبوب تر است ، مؤثّر تر است ، پیش رو تر است .

    افغانستان سرنوشت ملتی ست که در هیئت های مذهبی اش مداح و سخنرانش حکم قتل صادر کنند و از بی باکی خود برای کشتن و دریدن طرف مقابل بگویند و در دانشگاهش فریاد می کشم می کشم دانشجویانش طنین انداز شود ، افغانستان سرنوشت ملتی ست که در هیاهوی جریانات درگیر ، خانه اش ، اتوبوسش ، بانکش ، دانشگاهش ، مغازه اش و دفتر کارش در آتش کینه می سوزد و خاکستر می شود و هر کدام از دو طرف دیگری را متهم به این جنایت می کند و انگشت اتهام را بر صورت دیگری می کشد و فردا روز دوباره روز از نو روزی مردم خاکستر نشین از نو .

    افغانستان سرنوشت ملتی ست که کارخانه ی حق و باطل سازی دارند ! سرنوشت ملتی که مدام عینک هایی تولید می کنند که هر کس بر چشم بزند خود را حسین می بیند و طرف مقابل را یزید ، عینک هایی که البته رنگ دسته هایش با هم متفاوت است ! افغانستان سرنوشتی جای دوری نیست و این راه که می رود اگر به افغانستان نرسد ما را به پاکستان می رساند و شاید آش را حتی آنقدر شور کند که حوصله ی نظامیان را هم سر ببرد و سرانجام ما را به کودتای خود مشرف ! سازند ….

    افغانستان جایی ست که انرژِی حاکمیت مرکزی آنقدر در نزاع های فرسایشی تلف شود که اقتدار فراگیر او بر همه ی کشور از میان برود ، افغانستان دیروز ، فردای ایرانی ست که از سیستانش گرفته تا خوزستانش و از کردش گرفته تا ترکش اوضاع را آنقدر مهیا ببینند که بار دیگر فریادهای قومیتی و جدایی طلبانه سر بدهند و مرکز را با این بحران مواجه کنند که به اندرونی اش بپردازد یا به بیرونی اش !؟ افغانستان امروز آینده ی ملتی ست که فرسایش و نزاع و ستیز داخلی هایش لبخند بر لبان خارجی هایش می نشاند ، بیگانگی که آنقدر حوصله دارند که صبر پیشه کنند تا آنروزی که این جریانات به جان هم افتاده آنقدر یکیدیگر را تضعیف کنند ، آنقدر یکدیگر را تکفیر کنند ، آنقدر یکدیگر را تهدید کنند ، آنقدر یکدیگر را بکشند که دیگر رمق در پیکرشان نماند ، افغانستان سرنوشت ملتی ست که اگر روزی روزگاری ابرقدرتی را به زانو در آورده اند فرداروزش اما در مقابل ابر قدرتی دیگر به زانو بیفتند و سر به خاک به تسخیر و تسلیم بسایند .

    افغانستان جایی ست که صاحبان تریبونش ، چهره های شناخته شده اش ، آدم های اسم و رسم دارش ، شخصیت های صاحب وجهه اش ، عالمان دینی اش ، نمایندگان و منتخبان مردمش ، سیاستمدارانش ، دانشگاهیانش و …. همه و همه ، فقط و فقط اوج هنرشان سرازیر کردن خشونت و تنش به متن جامعه باشد ، افغانستان جایی ست که سیاستمداران بی هنر و بی عرضه ای که توان حل اختلافات و پایان دادن به چالش ها را در بین خود ندارند مدام مجبور باشند مردم را به عرصه بکشند و هوادارن خود را به خیابان ها بکشند و پز جمعیت خود را به طرف مقابل بدهند و تند بودن شعارها و رفتارهای آنان را به رخ حریف بکشند تا او را بترسانند و حساب کار را به دستش بدهند .

    افغانستان جایی ست که کسی به فکر پیشرفت نیست و مهم نیست که در پس این هیاهو ها و دعواها و درگیری ها و بگیر و ببندها و زد و خوردها و حیدری ها و نعمتی ها و آشوب ها و اغتشاش ها و تکفیرها و بزغاله ها و گوساله ها و می کشم ها و کشتند ها و هتک حرمت ها و پاره کردن ها و مرگ بر ها و افشاگری ها بر اقتصاد مردم چه می گذرد ، بر صنعت کشور چه می گذرد ، بر فرهنگ و آموزش جامعه چه می گذرد ، بر توسعه و پیشرفت کشور چه بلایی می آید و مهم نیست که کشور در مقایسه با دیگر کشورها چه وضعیتی پیدا می کند .

    افغانستان جایی ست که صورت مسئله ها پاک می شوند و مهم ” حق ” می شود ! حقی که هر کسی با خود و در خود و از خود می بیند و به همین خاطر مجاز می شود که به بهانه ی این حق طلبی و حق جویی و حق گویی هر بلایی که می خواهد و نمی خواهد نه بر سر خودش که بر سر جامعه روا داشته شود ، افغانستان جایی ست که زمامدارانش در توجیه اعمال خود اصل توسعه را انکار می کنند و در مذمت پیشرفت سخن می گویند و به واژه سازی روی می آورند و خود را تافته ی جدا بافته می کنند و از بیخ منکر همه چیز می شوند .

    افغانستان جایی ست که همه در نطفه ی هم شک می کنند ! افغانستان جایی ست که همه در لقمه ی هم شک می کنند ، افغانستان جایی ست که همه در علقه و علاقه ی هم شک می کنند! افغانستان جایی ست که همه متهمند ، افغانستان جایی ست که دعوت به آرامش و وحدت انگ بی خاصیتی و ترس و انفعال به همراه دارد ، افغانستان جایی ست که باید کشت و درید و شعار داد و فحش داد و ناسزا گفت و بیانیه نوشت و نامه های تند سرگشاده نوشت .

    افغانستان سر نوشت ملتی ست که ناشکری می کنند و زیاده خواهی پیشه می کنند ! ناشکری از خدایی که برای آنها همه ی نعمت های ارضی و سماوی را مهیا ساخته است و آنقدر این سفره را پهناور و رنگارنگ گسترانیده بود که حتی می توانستند دیگر ملت ها را هم بر سر سفره ی آن بنشانند اما هر کسی این سفره را فقط و فقط در تصرف خود می خواست و حضور دیگران را بر سر این سفره بر نمی تابید .

    افغانستان جغرافیایی همین نزدیکی هاست و افغانستان سر نوشتی دارد برای پذیرایی از ما آب و جارو می کند .

    در افغانستان سرنوشتی همه چیز به مذبح خواهد رفت ، اول آرامش ، اول امنیت ، اول اخلاق ، اول سلامتی ، اول پیشرفت ، اول استقلال ، اول غرور ملی ، اول آزادی ، اول هویت ، اول خانواده ، اول علم و دانش ، اول فرهنگ ، اول هنر ، اول قدرت ملی ، اول عزت ملی ، اول همزیستی مسالمت آمیز ، اول انسانیت و اول تر از همه ی این ها دین و دین داری ! چرا که آنروزی که افغانی های سرنوشتی و نسل بعد از آن ها بنشینند و به خود بیایند و بر مصائب خود مویه کنند و حیرت زده به دنبال ریشه ی مشکلات باشند اولین انگشت اتهام را به سمت دیانت و دین داری نشانه خواهند رفت و دست به دست هم می دهند تا ریشه های این درخت را از سر زمین خود به در آرند و بیرون بیندازند و البته در افغانستان سر نوشتی ریشه های درخت دین آنقدر فرسوده و سست خواهند بود که این کار زحمت زیادی نطلبد ، در افغانستان سرنوشتی از آنجا که بیشتر مناقشه ها رنگ و بوی دین به خود گرفته است و حتی نزاع های منفعت جویانه و سلایق شخصی و بی تدبیری ها و بی بصیرتی های صنفی و تسویه حساب های اهل قدرت همه و همه در پوشش دین انجام شده است لاجرم نتیجه ی همه ی این ها هم به پای دین نوشته خواهد شد و نسل های بعدی افغانستان سرنوشتی راه را فقط و فقط در خشکاندن این چشمه می بینند .

    در رقم زدن افغانستان سرنوشتی همه کم و بیش مقصرند و گاه حتی آنکه محق تر ، مقصر تر هم بوده است ، چرا که ارزش ها متعالی تری را بر احقاق حق خود و طایفه ی همراهش مقدم نکرده است .

    افغانستان سرنوشتی مولود ساختار و ادبیات حاکمیتی ست که رخنه های عظیمی در ساختارها ی خود دارد ، افغانستان سرنوشتی همانقدر معلول تفکر ی ست که دین را به مثابه ی یک ایدئولوژِی در می آورد که تفکری که سکولاریسم را به مثابه ی یک ایدئولوژِی لحاظ و ترویج می کند و سرانجام نبرد و ستیز قهری ایدئولوژِی ها را در کشور رقم می زند ، افغانستان سرنوشتی ، سرنوشت افغانی هاست . همین

    بیهوده سخن می گوییم ! بیهوده ! بیهوده فریاد می زنیم ! بیهوده ! بیهوده گریه می کنیم ! بیهوده ! برای کسان آنچه که ما را برآشفته می سازد حکم بازی رایانه ای را دارد که مجوز ورود به مرحله ی بالاترش صادر نمی شود جز با ضرب و جرح بیشتر .

    آخرین بودن این نوشته جایی برای بی صراحتی نمی گذارد ، من بر خلاف همه ی آنچه که رسانه های رسمی و منتسب به حاکمیت می گویند حوادث تلخ روز عاشورا مستقیما مربوط به بیگانگان نمی دانم ، اگر منظور از ربط به بیگانگان وجود عوامل نفوذی ست که این عوامل محتملا در متن حوزه های علمیه هم وجود دارند ، محتملا در بسیج و شبیه آن هم رخنه می کنند ، حتی در ساختارهای اطلاعاتی و امنیتی هم ، کشف چنین نیروهای نفوذی و سرنخ هایی از این دست حاکی از نفوذ است نه چیز دیگر . اگر سوت و کف زدن در روز عاشورا ما را چنین بر آشفته است و هتک حرمت این روز داغ بر دلمان گذاشته است باید بدانیم که این نه حاصل بغض و کینه ی جوانان حاضر در آن صحنه که حاصل عرفی شدن و دنیوی شدن دین در جامعه ی ماست که هر دم از این باغ بری می رسد و تازه تر از تازه تری می رسد ، در روند عرفی شدن حساسیت های دینی رنگ می بازند و دین ابزاری می شود تابع عرف ، هتک حرمت هایی از این دست امر تازه ای نبوده و نیست ، ده سال پیش در همان بیت عتیقی که حسین – علیه السلام – به حرمت او حج را به عمره بدل کرد پا از آن بیرون گذاشت تا خونی در آن ریخته نشود و حرمت بیت الحرام نشکند ، صدای سوت و کف ایرانیان به نشانه ی تحویل سال خورشیدی همه ی مسجدالحرام را در بهتی عجیب فرو برد و دیگر مسلمین را با واقیعت تلخ شکسته شدن حرمت خانه ی خدا با رفتاری شبیه رفتار مشرکان مواجه کرد که ” و ما کان صلاتهم عند البیت الا مکاء و تصدیة فذوقوا العذاب بما کنتم تکفرون ” ( انفال – ۳۵ ) کف و سوت حاجیان ایرانی حرمت خانه ی خدا را شکست و دل های حاجیان را داغدار کرد اما کسی در داخل بر نیاشفت و کسی محاکمه و مؤاخذه نشد و کسی بیانیه صادر نکرد و درسی تعطیل نشد و زبانی به فحش و ناسزابلند نشد … چرا !؟ چون اگرچه به زبان نمی آمد اما عرفی شدن دینداری در ایران واقعیتی انکارناپذیر و برای بسیاری اجتناب ناپذیر می نمود ، حساسیت های دینی در ایران یکی یکی رنگ می بازند و مادام که رنگ و بوی سیاسی نداشته باشند کک کسی نمی گزد ، حرمت حرم رضوی هنگام تحویل سال در تمام این سال ها با تمام تمهیداتی که اندیشیده می شود با صدای سوت و کف زائران شکسته می شود اما کسی بر نمی آشوبد ! چرا !؟ چون پذیرفته اند این کم رنگ شدن حساسیت ها را ، تا سال ها پیش عبور زنی کم حجاب از چندمتری مراسمی دینی و یا انقلابی هتک حرمت آن مراسم به شما می رفت و برخوردهای شدیدی را به همراه داشت و امروز حضور زنان کم حجاب در جمع انقلابیون سند افتخار آنان به شمار می رود که دوربین های رسانه ی ملی را به دنبال خود می کشند و مصاحبه گر ها را به هم کلامی با خود مفتخر می کنند ، دین دارانی که روزی روزگاری با بدبینی تمام موسیقی را حتی در شادترین روزها و عید ترین لحظه هایشان کنار می گذاشتند امروز در لوای پرچم سیاه عزاداری هایشان انواع و اقسام موسیقی های غربی را تجربه می کنند و این یعنی کم شدن حساسیت های دینی در جامعه ی ایران ، روزی روزگاری قریب به دوازده سال پیش جماعت حزب اللهی را دست زدن جماعت پای اصلاح طلبان برآشفته بود که چرا دست زدن جایگزین تکبیر گفتن شده است و دوازده سال بعد دیوارهای مصلای تهران از سوت و کف همین جماعت حزب اللهی پای دکتر احمدی نژاد به رقص می آید و کسی ککش نمی گزد ، من بر این باورم که اگر همین عاشورا جناب دکتر احمدی نژاد در میان مردمی در یکی از شهر ها و یا شهرستان های کشور حضور پیدا می کرد و قصد سخنرانی می نمود در همان جماعت هم در ظهر عاشورا صدای سوت و کف شنیده می شد و این یعنی این که در این سوت و کف ها غرض و مرضی در کار نیست . یک روند اجتماعی ست که یقینا عالمان دینی آن را بر نمی تابند اما خب ! آنقدر گرفتاری و مشکلات سیاسی و صنفی و حکومتی دارند که فرصتی برای اصلاح و پرداختن به این امور ندارند .

    مبنایم بر صراحت است و از همین رو می نویسم جوانانی که در ظهر عاشورا و در درگیری با ماموران انتظامی و امنیتی و لباس شخصی آن حوادث تلخ را رقم زدند فرصت های بی بدیل این انقلاب و نظام بودند که امروز به تهدید هایی از این دست تبدیل شده اند و کسانی که نمی خواهند سهم کم کاری ها و ندانم کاری های خود در این واقعیت را بپذیرند اصل این فرصت را انکار می کنند و دهان به فحش و ناسزا باز می کنند و خواستار احکام گسترده ی اعدام می شوند ، نویسنده آنقدر فهم و شعور دارد که نقش رسانه ها و دولت های بیگانه را در اتفاقاتی از این دست انکار نکند اما به جد معتقد است که بعضی از چیز ها را ماهیتا نمی شود از رسانه های بیگانه گرفت . این جماعتی که از فردا ی انتخابات تا عاشورا بر خلاف میل نظام به صحنه آمده اند چه بخواهیم چه نخواهیم حظّی از شجاعت داشته اند ، بهره ای از مبارزه داشته اند ، رگه هایی از صبر و ایستادگی داشته اند ، نشانه های از نترسی در برابر مرگ داشته اند و من گمان می کنم بروز و ظهور نشانه هایی از این دست در میان این جماعت پیش از آنکه حاصل تبلیغات رسانه های غربی باشد حاصل تحکم روحیه ی حماسی ناشی از ادبیات گفتمان انقلاب و دفاع مقدس شهیدان و رزمندگان سلحشور ما در جامعه است !!! منتها این بار در ظاهر و قالبی که ما انتظارش را نداشته ایم و و در وجود جوانانی که ما هیچ گاه شجاعت و جسارت و حق طلبی و پرسشگری آنان را به رسمیت نشناخته ایم و همچنان اصرار داریم که آنان را با واژه هایی تحقیر آمیز وصف کنیم و صدا بزنیم ! خب ! همیشه همه چیز که بر طبق انتظار و خواست ما پیش نمی رود !؟ می رود !؟ که :

    اعلّمه کل یوم الرّمی فلمّا اشتدّ ساعده الرمانی
    هر روز تیراندازی را خود به او آموختم تا آنگاه که بازوانش قوت گرفتند خودم را نشانه رفتند

    شاید سیاستگذاران رسانه ی به اصطلاح ملی امروز به این نتیجه رسیده باشند که پخش گسترده ی مستندات مربوط به ایام مبارزات و پیروزی انقلاب اسلامی در سال های اخیر کار درستی نبوده است ، شاید سیاستگذاران اجتماعی و رسانه ای به این نتیجه رسیده باشند که از موزه ی عبرت ، عبرت هایی هم بر خلاف خواست و میل آنان بر ذهن جوانان می نشیند و …. اما بعید می دانم در میانه ی این هیاهو ها کسی گریبان کسانی که در تمامی این سال ها رسالت تربیت و هدایت را به عهده داشته اند بگیرد و آنان را به مؤاخذه بکشد و کم کاری شان را به رخشان آورد ، راحت ترین کار این است که همان جماعت مسئول فریاد بردارند که اینان جماعتی منافق ، گوساله و بزغاله هایی هستند که به حکم اولئک کالانعام بودنشان ، بل هم اضل ، دیگر قابل هدایت نیستند و الا آنانکه وظیفه ی هدایت و تربیت را به عهده داشته اند لابد که نه ! قطعا ! پیامبر گونه و حسین وار وظیفه ی خود را به اتمام رسانده اند . بماند که ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود / تسبیح شیخ و خرقه ی رند شراب خوار ….

    بماند ! بگذریم !

    و اما بعد ! حکایت ننوشتن و مهر ختم داغ کردن بر این صفحه حکایت افسردگی ست و افسردگی فراجناحی ترین و عام ترین واقعیت پیش روی فردای ماست که پیش قراولانش از دوردست خود را هویدا ساخته اند ، افسردگی خماری بعد از مستی و رخوت بعد از جنابتی ست که همه ی ما با هر رنگی به ننگ آن غلتیده ایم و امروز ضرورت است که این خماری و رخوت را به جان بخریم .

    از پس آنچه می گذرد تا سال ها همه افسرده خواهیم بود ، همه که می گویم دقیقا همه را مد نظر می گیرم و می گویم : همه ! همه یعنی نخبگان و فرهیختگان و دانشگاهیانمان ، همه یعنی فضلا و طلاب و روحانیونمان ، همه یعنی مسئولین و مقامات و سیاستمدارانمان با هر رنگ و ننگی که به آن آویخته اند ، همه یعنی همه ی مردممان . همه یعنی همه ! همین .

    موج مهاجرت نخبگان از کشور دوباره ارتفاع می گیرد ، آنانکه می روند با چشم هایی گریان و دل هایی مضطرب و سینه هایی نگران کوله ی غربت به دوش می گیرند و آنانکه می مانند افسرده و حسرت بار به حال رفتگان غبطه می خورند و به زنجیر های بر پای خود تف و لعنت می فرستند که هوس سفر دارند اما چه کنند که بسته پایشان ، افسردگی افق تلخ پیش روی دانشگاهیانی ست که احساس می کنند حرفشان شنیده نمی شود ، حضورشان آزار دهنده است ، تخصصشان ناکارآمد است و سلایقشان مضر ! افسردگی افق پیش روی نخبگان و فرهیختگانی ست که کوتاه قدی مدیریت ها و مسئولیت ها خون به دلشان می کند در شرایطی که بلند قدی متخصصان به سخره و استهزا گرفته می شود .

    افسردگی حتی دامان دانشگاهیان و فعالان فرهنگی هنری متعهد به دولت و حاکمیت را خواهد گرفت ، آنانکه حرکتشان را ، جوش و خروششان را ، انگیزه شان را ، وصریح بگویم حتی دریافت بودجه و کمک و حمایت از حاکمیت را همیشه ی خدا مرهون و مدیون فعالیت و حرکت رقبایشان در دانشگاه ها و فضاهای فرهنگی هنری جامعه بوده و هستند ، آنان نیز افسرده خواهند شد ! و البته این افسردگی هم سوخت و سوز دارد و هم دیر و زود ! اگرچه زودش زود تر از دیرش می رسد !

    افسردگی پاسخ جوانانی ست که اولین حضور جدی اجتماعی سیاسی خود را این قدر تلخ و گزنده و بیمار تجربه کردند ، آنکه زد افسرده خواهد شد ، آنکه خورد افسرده خواهد شد ، آنکه دروغ گفت افسرده خواهد شد ، آنکه دروغ شنید افسرده خواهد شد و همه یعنی همین . همین .

    افسردگی دستاورد مردمی ست که گوشت همیشه قربانی حوادث و فتنه ها هستند ، مردمی که پیروز حقیقی انتخابات شناخته می شوند اما زخم درد و دریغ آنرا تا عمق استخوان خود احساس می کنند ، مردمی که خسته می شوند از اخبار ، از دعوا ، از تجمع ! از منبر ! از بیانیه ! از ضد انقلاب ! از انقلاب ! از چپ ! از راست ! از ” یت ” از ” یون ” از اصول ! از اصلاحات ! از سبز اموی ! از سبز علوی !!! از مجمع ! از مجلس ! از قوه ! از انتخابات ! از ….

    مردمی که نامشان همیشه هست ، مردمی که نان خوری از نامشان همیشه ی خدا رونق دارد و بازارش گرم است اگرچه اجاق خود این مردم سرد باشد ، مردمی که با بی ادعایی تمام در تمام این سال ها انصاف را رعایت کرده اند و همه ی مدعیان و عربده کشان عرصه ی سیاسی این روزها را به نوبت و یا حتی در کنار هم بر سفره ی قدرت و مقام نشانده اند و بر همه ی کمی ها و کاستی هایشان چشم بسته اند و به اندک قانع بوده اند و از مسئولین خود یک خواسته داشته اند : به زیاد خود قانع باشید !!!

    مردمی که سنگینی بار گران تورم را بر شانه های خود احساس می کنند ، مردمی که هشتشان گرو نهشان است ، مردمی که با سیلی صورت خود را سرخ نگاه داشته اند ، مردمی که بیکاری جوانان خود را گریه می کنند ، مردمی که قامتشان در زیر بار هزینه های سرسام آور زندگی شکسته است ، مردمی که هر روز در صف می ایستند ، مردمی که برای کوچکترین خواسته ی خود باید نامه و عریضه بنویسند ، مردمی که غروب ستاره های جوانی فرزندانشان را رصد می کنند و کاری از دستشان بر نمی آید ، مردمی که دختران خانه نشنینشان ، مردمی که پسران پیر شده شان ، مردمی که آلودگی هوا ، مردمی که ترافیک ، مردمی که رشوه ، مردمی که حذف یارانه ، مردمی که قسط های عقب افتاده ، مردمی که ناتوانی از پرداخت اجاره خانه ، مردمی که گرانی گوشت و مرغ و برنج و میوه و دارو و نان ، مردمی که ناتوان از تهیه ی جهیزیه ، مردمی که آمار سرسام آور طلاق ، مردمی که شاهد رواج فساد و فحشا ، مردمی که …

    افسردگی یعنی :

    باور مردم دل خسته ی اینجا اینست
    در رکب خوردن از موج گرفتاری ها
    کاری از دست ضعیف احدی ساخته نیست
    دست عمامه به سرها ، کت و شلواری ها

    مردمی که …

    من نیز به افق پیش روی افسردگی خود اعتراف می کنم اما ترجیح می دهم پیش از آنکه افسردگی مرا انتخاب کند من افسردگی را انتخاب کنم که افسردگی مرگ شادی ها و امیدواری هاست و مگر نه اینکه گفته اند موتوا قبل ان تموتوا !!!!

    هنگامی که نگارش سلسله مطالب تلاش های بیهوده را آغاز می کردم باورم نمی شد اولین قربانی آن خودم باشم و بس !از آنروزی که خودم را یافتم که در میانه ی گفت و گوهایم با دوستانم به جای گفت و گو گریه می کنیم و فریاد می زنیم و فحش می دهیم دریافتم شیوع سرطان بیهودگی را در تمام اعماق وجودم ! نوشتن در چنین حالتی مانند بیمار سرطانی رو به مرگی ست که هر روز حرکت ناگزیر خود به سمت مرگ را رصد می کند و نگاه آگاهی خود را به این روند می دوزد و آنرا بر دفترچه ی خاطرات خود ثبت می کند و من تاب و طاقت چنین چیزی ندارم . حداقل دیگر ندارم ….

    از همه ی خوانندگان خون و دلقک در تمام این چند سالی که گذشت به خاطر مهربانی هایشان ممنونم و شرمنده ، از همه ی آن هایی که بی چشم داشت پیوندی یک طرفه با این صفحه برقرار کردند و گنده دماغی صاحب صفحه را هیچ گاه به رخش نکشیدند ، ، از صاحب اصلی امضای ” همین ” ، ااز همسرم که چشم هایش در شنیدن این عزم به باران نشستند ، از صاحب ” او ” از همه ی شما معذرت می خواهم و طلب حلالیت دارم به خصوص اگر در سیاهه ای از این نوشته ها از مسیر انصاف به دره ی ظلم غلتیده ام . حلال کنید . همین .

    پ .ن ١) غیر فعال کردن پیام ها چیزی ست شبیه خراب کردن پل های پشت سر . همین

    پ . ن ٢ ) در میانه ی این همه هیاهو شکلات HISS 350 تومان ! به یاد اینجا و اینجا

    پ .ن ٣) در انتخاباتی که گذشت ما پیروزی بزرگی هم به دست آوردیم که ماجرایش را می توانید اینجا بخوانید .

    .

    حر ف آخر :

    ما همه لاشیم با چندین تلاش
    هم بگو تو ، هم تو بشنو ، هم تو باش

    زیاده عرضی نیست
    یا علی مدد
    محرم / زمستان ٨٨

    عین القضات
    قم

    ۱٫ http://eynolqozat.persianblog.ir/post/146/

    و سپس مقاله شهبازی را که در چند ماه گذشته در مورد به هرج و مرج کشیدن ایران بوسیله عوامل دولت احمدی نژاد چندین بار قلم به دست شده و هشدار داده است که:

    این است فرجام ما؟
    ماه‌هاست به هر روزنه‌ای از عقلانیت خیره می‌شوم شاید گشاده‌تر شود. ماه‌هاست به «اعتدال» می‌خوانم شاید گوشی شنوا باشد. این و آن دوست می‌پرسیدند. می‌گفتم در انتظار باشیم؛ از سر نجابت دستی پیش آمده، شاید دستی آن را بفشرد.

    اینک، با زمزمه‌هایی که آغاز شده، و در روزهای پسین به فریاد و پرخاش بدل خواهد شد، برایم امیدی نمانده. دیروز خاکستری می‌دیدم؛ اینک سیاه می‌بینم. واپسین کلام «عین‌القضات» را خواندم. [۱] از سر بصیرت بود. واقعیتی را می‌بیند که من نیز، کم و بیش، همان را دیده‌ . دلم را به درد آورد. این است فرجام ما؟
    http://www.shahbazi.org/blog/Archive/8821.htm#Afghanizatin_Iran

    رهبران جنبش سبز در ایران هم همواره اعلام کردند که تمامت خواه در صدد ایجاد هرج و مرج و آشوب هستند . به نظر میرسد که با این ترور این حرکت کلید خورده باشد.

19. امیر ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۲:۵۹ ب.ظ
    

    دوستان IQ
    دانشمند هسته ای بودن! هیچ ربطی به کار روی شتاب دهنده ذرات نداره. بابا اصلا اینا دوتا چیز جداست. قبل از اینکه اینجا مدرک!!! رو کنید یکمی فکر کنید.

    خانم علینژاد شما هم به نظر من اشتباه می کنید. چرا باید مثلا این برنامه ترور زنجیره ای از ایشون شروع بشه؟ صدها آدم دیگه هستند که استاد دانشگاه تهران (یا دانشگاههای دیگه) اند و افراد شاخص تری در بین معترضین هستند چرا از اونها این بازی ترور زنجیره ای شروع نشده؟
    الان توی هر دانشگاه شما یکی دوتا استاد ولایی! رو که کنار بذارید (حالا به استثنای دانشگاه تهران) بقیه اساتید همگی معترض به وضع موجود هستند، حالا به درجات مختلف. این تئوری شما اینجا ضعیف به نظر می رسه
    به نظر من بعضی گروهها الان دارند از آب گل آلود ماهی می گیرند. به نظر من گروههایی میخوان اعتراضات رو به خشونت بکشونن و برای همین هم شروع کردند چند نفر رو از این طرفقضیه (سبزها) و چند نفر رو هم از اون طرف ترور کنن تا وضعیت به درگیری های شدید بکشه.
    این که این وسط کی داره این برنامه رو پیش میبره، الان نمیشه گفت ولی هرکسی ممکنه باشه، از گروههای سلطنت طلب خارج تا گروههای تندروی سپاهی یا حتی اصلاح طلب و غیره در داخل، هرکسی ممکنه پشت این قضیه باشه
    این ارزیابی شما خیلی شتاب زده به نظر میرسه

20. peerooz ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۴:۰۶ ب.ظ
    

    سر کار خانم علی نژاد،
    باید اذعان کرد که روزنامه نگاری شما خیلی بهتر از نامه نگاریتان است و و این گونه نوشته هایتان علی رغم درازی بسیار جالب و خواندنی ست.
    گر چه زود است که مسوولان این جنایت را شناخت ولی شواهد و داده ها انگشت اتهام را بسوی رژیم با مشارکت حزب الهی های لبنان دراز میکند. اسلحه معمولی رژیم شکنجه و ضربه و گلوله و داروی نظافت است.
    اما یک پشنهاد دوستانه به سرکار یا جناب سایه : بهتر است در کامنت های خود بجای نقل تمام منبع فقط لینک آن داده شود که با کلیک بر آن در صورت تمایل بتوان تمام مطلب را خواند و جا برای کامنت های دیگر باقی گذاشت.

21. Tweets that mention پروژه ترورهای زنجیره ای و پدیده ای به نام انجمن پادشاهی برای تبرئه تروریست های واقعی #IranElection -- Topsy.com ۲۲م دی ۱۳۸۸ ، ۸:۱۷ ب.ظ
    

    [...] This post was mentioned on Twitter by Dominique Rodier, Dominique Rodier, ghazal, ghazal, IRAN 360° and others. IRAN 360° said: پروژه ترورهای زنجیره ای و پدیده ای به نام انجمن پادشاهی برای تبرئه تروریست های واقعی | مسیح علی نژاد http://bit.ly/6nNjVa #iranelection [...]

22. shirin ۲۳م دی ۱۳۸۸ ، ۶:۳۶ ق.ظ
    

    کار خودشونه.شک ندارم.
    فکر نکنم این اقدامات زنجیرهای باشه چون خیلی تابلو میشن.
    با علی موافقم.اون قصه خیلی مشکوکه.

23. IRAN FREEDOM OF INFORMATION ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۵:۳۸ ق.ظ
    

    Dear Human Rights Defenders,

    February 11, 2010 is the 31st anniversary of the Iranian Revolution. Iranians in Iran and abroad commemorate the day this year in truly extraordinary circumstances. Hope, sadness, disappointment, numbness and triumph mingle in the soul of each and every one of them. Thus far, they have shown their resolve to continue, in the face of unimaginable cruelties, on the path of freedom. Many of their compatriots are standing in the shadow of the gallows and many more are languishing in the prisons of a criminal regime.

    The events of the past 7 months have left no room for questioning the will of the nation to free itself from tyranny. No sincere actor can any longer pretend that the Islamic regime represents Iranian citizens. No one can escape this glaring truth, and no actor can escape its consequences.

    Despite the brutal repression that the regime has unleashed, Iranian citizens have proven time and again their intention to pursue their course by non-violent civil campaigns and protests. But this intention cannot be taken for granted and abused indefinitely. When attacked during the religious ceremony of December 27 protesters robustly defended themselves. This scared the Islamic regime. Its weapon of choice, violent thugs armed with guns and knives, proved ineffective before the citizenry whose chant was ‘We fear nothing, for we are together!’

    True to its resentful and murderous ideology, the regime is planning to exact revenge on the arrested protesters. Already on December 29 Ejei, the Prosecutor-General, who was one of the organizers of the mass murder of political prisoners in 1988, along with members of the Larijani family, announced that three of the protesters will soon be executed. Then the figure became five. Plainly, if we allow these murders to take place without any consequence, we will have lost much more than our momentum. If such shameless murder turns out to be effective in silencing or even dimming our voices, then this will be, without a doubt, the beginning of the end of our movement. More than the movement itself: we have lost our sense of humanity, which bids nothing less than revolt against such demonic injustice.

    On 14 January 2010 at 12 pm outside the Iranian Embassy, 25 Culgoa Circuit, O’Malley, Canberra, a peaceful demonstration will be held to highlight three decades of crime in Iran. Human Rights Defenders and the friends and families of those who have been killed or injured at the hands of the Islamic Regime of Iran will gather together to voice their opposition to the continuing reign of terror and crime on the streets, in the gaols and in the ordinary lives of the citizens of Iran. (A further demonstration will be held on February 12 to commemorate the anniversary of the Iranian Revolution).

    Those attending will be from a range of political beliefs and backgrounds but will be strongly united in their solidarity for the struggle for freedom in Iran.

    Iranians do not forget, forgive or let murder pass!

    Freedom-loving Iranians and citizens of Australia.

نظر بدهید