۱۴ نظر برای “ترور خواصی که دوپهلو با خامنه ای سخن می گویند”

1. علی ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۲:۰۱ ق.ظ
   

   مسیح جان سلام
   ۲۲ بهمن جای خود ولی من شدیدا منتظر چهارشنبه سوری هستم . اگه یه خرده فکر کنیم چهارشنبه سوری در تهران و شهرستانها بیشترین تجمع مردمان عادی رو در خیابانها بوجود می آره . مردم تقریبا در تمام کوچه های شهر که عمرا نیروهای سرکوب بتونن کنترل کنن ، جمع میشن . با یه برنامه ریزی درست اون روز میشه کابوس دیکتاتورها

2. poorya ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۲:۴۸ ق.ظ
   

   سلام من فکر کنم وجود این بیانیه هاو نامه ها از طرف شیخ و میر و آقای خاتمی بسیار لازم بود(با این سبک گفتار) چون افراد جنبش پالایش می شوند و کوته فکران احساسی از ان خارج می شوند فکر کنم این ضرب المثل برای حرکت مردم ما درست باشد
   رهرو ان نیست که گه تند و گه اهسته رود
   رهرو انست که اهسته و پیوسته رود

3. M . J . M ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۴:۰۷ ق.ظ
   

   تاریخ ایران نشان می دهد که سیاستمداران از هر گروه و قبیله در مواقع حساس برای بقای حیات سیاسی اشان به راحتی از مواضع قبل برگشته اند . مردم خود و با تکیه بر اندیشمندانی که در لایه لایه اجتماع وجود دارند باید به نوعی بلوغ سیاسی برسند و خود راه خود را باز کنند . البته من نقش رهبران یک حرکت رو نادیده نمیگیرم ولی میخوام بگم که همیشه و در همه حال رهبران قابل اعتماد نیستند و در بعضی موارد مردم را جا میزارن . مردم ایران در حال حاضر از طبقات فکری و اجتماعی متعددی تشکیل شدن که بعضا بسیاری از آن ها از وضع موجود ناراضی هستند ولی این آقایان خواص نمایندگان همه آنها نیستند . یک جنبش وقتی یک جنبش همه گیر خواهد بود که حداقل های حداکثر افراد جامعه را در نظر بگیرد . و الا صرف نظر از این مهم با پیروزی یک جنبش با سلیقه ای خاص ، دیکتاتوری جدید در پی خواهد بود .

4. kalepok ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۵:۰۶ ق.ظ
   

   سلام
   یک پیشنهاد داشتم.
   همانطور تونستیم همه با هم در مورد قضیه مجید توکلی حمله آنها را به نقطه قوتمان دراتحادو برابری و … تبدیل کنیم. الان هم می تونیم این تفرقه افکنی آنها را به نفع خودمون تمام کنیم.
   باید قبول کنیم همانطور که ما مردم چیزی در حمایت از آقایان موسوی و کروبی وخاتمی کم نگذاشتیم این سه نفر هم پا به پا ما آمدند و برای کم نگداشتن.
   آقای موسوی در یکی از بیانیه ها در مورد “میقات ۲۲ بهمن” برامون گفت و یا آقای کروبی در یکی از پیام های تصویری از همراهی هیشگی با مردم در تظاهرات گفت و آقای خاتمی همینطور.
   پس آنها ما را برای ۲۲ بهمن دعوت کردن.شاید با فشاری
   که روشون هست دوباره نتونند این کار رابکنند شایدم بتونن.
   پیشنهاد می کنم برای اینکه شاید کمی از فشارها را از آنها کم کنیم و یا به طرف مقابل خودمون بفهمونیم
   که این رفتارهای دروغ خبری آنها پشیزی ارزش نداره و فقط اتحاد ما را ‘در عین اینکه اشکالات خودمون را با گفتگو و با سعه صدر درون خودمون خل می کنیم’افزایش می دهد و یا هزاران دلیل دیگه
   کمپین دعوت یاران دبستانی به ۳ یار دبستانی (موسوی و کروبی و خاتمی )برای حضور در تظاهرات ۲۲ بهمن.
   هر کسی می تواند در هر نوع تحلیل و یا خبر و… در مورد سیاست و اقتصاد و … چه نوشتاری و چه رادیو و تلویزیونی و … این کار را تا ۲۲ بهمن انجام بده.
   (اگر این کار ترجیع بند تمام کارها بشود یعنی بارها بارها در طول این چند روز مانده تا ۲۲ بهمن تکرار بشود حتی به اندازه یک خط فکر کنم چیز جالبی از کار در بیاید.
   موفق باشید و امیدوارم در آینده نزدیک مقاله هاتمون را که در مام وطن(ایران) نوشتید را بتوانم نخوانم.

5. peerooz ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۱۰:۵۵ ق.ظ
   

   سرکار خانم علی نژاد،
   نمیدانم جز ذوب شده گان کسی هم واقعا به فرمایشات “مقام معظم رهبری” گوش میکند و یا آنهارا تا آخر میخواند؟ من که تا کنون همچون سعادتی نداشته ام. بنظر میاید که پیرمرد خرفت شده و شهوت کلام دارد و هر یکی دو روز یکبار افاضات بی معنی میفرماید. موا ضع صریح یعنی چه ؟ آقایان موسوی و خاتمی و کروبی در طول سی سال و به کرات اخیرا اعتقاد خود به ائمه اطهار بخصوص امام علی و امام حسین و جمهوری اسلامی و ولایت مطلقه فقیه اعلام کرده و از فتنه جویان و کسانی که به این اصول اعتقادی ندارند تبری جسته اند. آیا روشن تر از این میشود؟
   اما با وجود آنکه فرمایشات “رهبران ” جنبش برای فتنه جویان “غیر اصلاح طلب” روشن و مهربان نبوده است آنها عاقلانه و صمیمانه این جنبش را همراهی کرده اند. بعنوان مثال بیانیه آخر موسوی را دوست و دشمن به انواع مختلف تفسیر کردند و سخنان آقای خاتمی در باره “فتنه جویان” خیلی از روی” مهروزی” نبود بگذریم از نامه ایشان که نمیدانیم چیست و تا آنجا که من میدانم تکذیب هم نشده است . آقای کروبی هم در مجلسی سخنانی فرمودند که به اشکال مختلف گزارش شد و بعد فرزند ایشان و سپس نماینده ایشان و آخر خود ایشان تفسیر های مختلف نمودند. آقای هاشمی هم که ماشاالله ازاول حکومت اسلامی ملق های متفاوت زده اند. ملق زنان خارج کشور هم که بحمدالله تعدادشان به هزار میرسد فن اکروبات را تکمیل کرده اند. از بین تمام اینها که زبان همدیگر را درک نمیکنند یا نمیخواهند درک کننند تنها یک گروه است که گر چه ممکن است نداند که چه میخواهد ولی میداند که چه نمیخواهد وساکت و آرام و منتظر به تماشا نشسته است تا نوبت او برسد . سرکار خانم علی نژاد، هزار نقش برآرد زمانه و نبود یکی چنان که در آیینه تصور ماست. و لازم به تذکر نیست که این از فرمایشات رند عالم سوزی ست که ۶۰۰-۷۰۰ سال پیش از دست ملایان خون گریه میکرد. موفق باشد.

6. بی نام ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۱۲:۲۳ ب.ظ
   

   ما سبز می مانیم

   کاشکی خامنه ای سر عقل می آمد و میذاشت این دوران گذار به دمکراسی هزینه گزافی به ملت و کشور تحمیل نکنه. این جور که بوش میاد تلاش های رئیس جمهور موسوی و آقای کروبی و آقای خاتمی و آقای رفسنجانی و دیگران برای جدا کردن صف خامنه ای از احمدی نژاد و باندهای مافیایی و مشکوک به جایی نرسیده است.

   اما هنوز نباید امید به صلح را از دست داد. فراموش نکینم مساله ما افراد نیستند. مساله ما گذار به دمکراسی پایدار است با کمترین هزینه.

   از طرف دیگر با تشدید شیب نزول و انحطاط به سمت فروپاشی، ممکنه کنترل از دست همه خارج بشه و کشور را ناامنی و هرج و مرج فرابگیره. امیدواریم جنبش سبز بتونه در انجام رسالت تاریخی خود برای نجات ایران در این لحظات حساس و سرنوشت ساز موفق باشه.

7. khodam ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۱:۱۹ ب.ظ
   

   مسیح جان

   دو پهلو ، سه پهلو یا هر تعداد پهلو هم هر کی‌ دوست داره صحبت کنه یا اعلامیه بده. ما به کمتر از نابودی رژیم فاسد جمهوری اسلامی راضی‌ نیستیم.

   والسّلام

8. نیلوفر ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۲:۵۲ ب.ظ
   

   ۲۲ بهمن همراه با سران جنبش سبز در جشن ملی پیروزی برای محکومیت دیکتاتور در کنار شما هستم

9. sina ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۴:۰۶ ب.ظ
   

   در ۲۲ بهمن جنبش یک قدم اساسی رو به آزادی بر خواهد داشت…

10. reza ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۴:۴۴ ب.ظ
    

    بر قلم شیوا و جسور تو بوسه میزنم
    خداوند نگهدار تو باد

11. Amir ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۵:۲۰ ب.ظ
    

    لذت بردم از خواندن نوشته شما. برداشت من از نوشته آقایان خاتمی، کروبی و هاشمی عملگرایی است. بچه بودم و مهمان پدر بزرگ و مادر بزرگ؛ گربه ای از بیرون وارد اتاق شد و من از سر شیطنت کودکی به سمتش رفتم. دوره اش کردم، آرام آرام به گوشه اتاق می راندمش. که ناگهان پدر بزرگم گفت همیشه برای گربه راه فرار باقی بگزار . آنچه که حکومت ما در حق ما انجام داده است و میدهد جنایت است. اما تنها عملگرای و صبر و حوصله مردم است که میتواند از امکان خشونت بیشتر بکاهد و یا از آن مهمتر بجای رفتن به سوی یک انقلاب مشابه سال ۱۳۵۷ به اصلاح حکومت و قانون اساسی منجر بشود.

12. پیمان ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۱۰:۴۹ ب.ظ
    

    با سلام. خدا رحمت کند زن عمویی داشتم که پسری داشت نونور و دردونه. شام را معمولا دیروقت می خوردند و او این پسر را از خواب بیدار می کرد و بزور یه بشقاب پر غذا را می چپاند توی گلویش وقتی بچه خواب آلو دیگه نمی تونست بخور هی می گفت عزیزم فقط گوشتش را بخورآن وقت یک بشقاب دیگه گوشت خالی پر می کرد توی گلوی این بدبخت که یکی دو بار هم نزدیک بود بچه را بکشه. مادر من از عصبانیت دندانهایش را به هم می فشرد و گاهی دیگر صاقتش طاق می شد و می گفت بخدا خوب نیست. خدا بیامرزد او در یک تصادف رانندگی فوت کرد و آن پسر اکنون با ۲۴ سال سن ۲۲۰ کلیو وزن دارد و هزار و یک بیماری از دیسک کمر گرفته تا چربی و قند و هزار زهر مار دیگر.
    حالا این داستان ما به اصطلاح روشن فکران است و مثلا تحصیل کرده ها. مسیح جان باور کن من و شما دچار توهم بزرگی هستیم. و عاقل از همه چیز. ایران فقط تهران نیست. اینها هر غلطی که کرده اند این مردم دنبالشان هستند. یکی از بستگانمان که مرا در این سفرم دعوت کرده بودند مزلشان زن میان سالی است که می گفت هر شب که به نماز شب بلند می شوم هزار با دشمنان احمدی نؤاد را نفرین می کنم. دور و بر خانه نگاه کردم که این ازخیر سر احمدی نزاد چه دارد؟ و دیدم هیچ. حالا من و شما هی بچیانیم توی گلوی این بچه که آزادی و دموکراسی و این حرفها؟ آنها اما نان شب را می خواهند و اصلاح طلبان از این مقوله غافل ماندند و هی ادعای غیر قابل باور تقلب. مردم این جماعت را عبادت می کنند. و من وتو آب در هاون می کوبیم. خوش باش مسیج زندگیت را بکن. ما از واقعیت های اجتماع خود غافلیم. جامعه ما بشدت عوام است.

13. پیمان ۷م بهمن ۱۳۸۸ ، ۱۰:۵۷ ب.ظ
    

    خلاصه این را داشتم می گفتم که آن راهپیمایی روز چهارشبنه که ترتیب دادند. من هم رفتم که ببینم لابد هیچ کس نخواهد آمد و افتضاح خواهد شد. من از سمت شرق تهران طرفهای نیروی هوایی می آمدم. جان مسیح از میدان امام حسین جلو تر ابدا امکان حرکت نبود و بجرات می توانم بگویم من این جمعیت را در تاریخ بعد از انقلاب سراغ ندارم. بزرگترین جمعیت به نظر من فوت آقای خمینی بود. اما این راه پیمایی چیز دیگری بود. حالا هی من گلوم را پاره کنم که ساندیس می دادند. باور کن ۲۲ بهمن هم خواهند آمد. اما اگر تحلیل مان این است که ما روشن فکریم و حق داریم رایمان را به عوام تحمیل کنیم و آنها نمی فهمند آن وقت داستان دیگری است. من البته این اعتقاد را ندارم و فکر می کنم تا وقتی که این مردم اینگونه می خواهند کاری نمی شود کرد

14. peerooz ۸م بهمن ۱۳۸۸ ، ۵:۳۵ ق.ظ
    

    جناب پیمان،
    گزراش دست اول شما جالب است و من شکی در آنچه دیده اید ندارم ولی نفرمودید از میدان امام حسین تا کجا چنین جمعیتی بود. و اگر مشاهدات شما صحیح باشد چرا دولتی که تا بن دندان مسلح است و سازمان امنیت ان رشک موساد است و اقلا ۹۵% مردم آن مستقیم یا غیر مستقیم (حتی بازاریان که اقتصاد را به واردات تبدیل کرده اند) نان خور آنند و تمام مخالفانش یا کشته یا زندانی یا فراری اند باید چنین با خشونت رفتار کرده و از سه گربه بی دفاع چنین نگران باشد؟ آیا این دولت چنان بی کفایت است که با تمام این امکانات قادر نیست که وسایل رضایت و آسایش بنده گان خود را فراهم کند؟ و اگر این رژیم چنین عقل و درایتی ندارد و اختیار آن بدست گروه کوچکی افتاده که جز نفع آنی خود به چیز دیگری نمی اندیشد چگونه قابل دوام است؟ اگر درست از مصاحبه های خانم علی نژاد در امریکا بیاد آورم ایشان نیز چیزی شبیه این در باره مردم خارج از مراکز بزرگ ذکر میکردند. با چنین جمعیتی که شما میفرمایید پس ترس این دولت از چیست و چرا سنگ را بسته و شریعتمداری و فاطمه رجبی را رها کرده است که تخم نفاق و دشمنی به پراکنند؟ عارفی گفته بود خدایا آنرا که عقل دادی چه ندادی و آنرا که عقل ندادی چه دادی؟

نظر بدهید