صاحب این صدای بی نظیر کجاست؟ موج خبری برای زندانیان ناشناس

به صدای بی نظیر این آهنگ ساز جوان شهرستانی گوش کنید. آریا آرام نژاد که با سوز این آواز بلند را برای حاکمیت خشم و خون در ایام
راهپیمایی های خونین بعد از انتخابات خوانده بود، این روزها کجاست؟ کسی که در یک شهرستان دور و در ایام انتخابات برای میرحسین موسوی نیز آهنگ زیبایی خوانده بود اما این روزها هیچ کس نمی داند که در همان شهرستان در یک سلول انفرادی اسیر است و تنها کسی که در نبود پدر و مادر مرحوم او چشم انتظارش نشسته، همسر جوان اوست. گفته می شود بیست و ششم بهمن توسط وزارت اطلاعات شهرستان بابل دستگیر شده است و همسر او همانند خانواده های زیادی در شهرستان های دیگر کشور به دلایل نا امنی های احتمالی نمی تواند خبر دستگیری و وضعیت او را در اختیار رسانه ها قرار دهد. اول به این صدا گوش کنید تا بعد کمی در مورد زندانیان ناشناخته دنبال راه چاره بگردیم، تازه آریا آرام نژاد که چندان هم ناشناس نبود اما شنیده ام سلول انفرادی که میزبان اوست ناشناخته تر از خود است

http://www.youtube.com/watch?v=LhJ6673vkhY

چهره های جوان و ناشناس بسیاری این روزها یا اسیر زندان های شهرستان می شوند، یا از تحصیل محروم شده اند و یا حتی در روزهای نخست راهپیمایی شهید شده اند اما متاسفانه خبرهای این دسته از زندانیان ناشناخته تر در هیاهوی تحولات پرشتاب این روزهای ایران گم می شود گاهی هم لابلای خبرهای آزادی و دستگیری آدم های شناخته شده تر گم می شود.
از نزدیک با بسیاری از چهره های شناخته شده این روزهای اوین آشنا هستم و می دانم که همه این عزیزان در بند و یا نیمه آزاد شده در تمام این سالها تلاش شان برای بهبود وضعیت تک تک همین مردم ناشناس بود و از همه می نوشتند و سهم دل خودشان در صفحات روزنامه خالی بود.
خوب به یاد دارم که دفتر آقای کروبی در ساختمان قدیمی مجلس، محل رفت و آمد چه خانواده های ناشناسی بود که عزیزی را در بند داشتند. کمیسیون اصل نود مجلس ششم مامن خانواده های دانشجویان شهرستانی دربند بود، به عنوان مثال، آقای صفایی فراهانی نماینده کروبی برای بررسی وضعیت دانشجویان در اوین بود و چه دختران و پسران جوان ناشناسی که او برای آزادی شان ساعت ها با مرتضوی بحث کرد.. احمد زید آبادی برای آزادی چه دانشجویان ساده و صادقی که قلم زد. مصطفی تاجزاده و همسرش در عین جوانی مادر یتیمان بوده اند انگار آنقدر که جوان تر های جریان اصلاح طلب به گاه گرفتاری های سیاسی و محدودیت های اجتماعی به دامان آنها پناه می آورده اند و همین آقای میردامادی ، زندانی تازه از بند رهیده جبهه مشارکت، چقدر برای لایحه تعریف جرم سیاسی در مجلس ششم فریاد زد تا به گفته خودش در آینده قانون گریزان قادر نباشند هر جوانی را به جرم سیاسی اسیر زندان کنند اما شاهدیم که این روزها به هر دلیلی همه آن تلاش ها نتیجه نداد و امروز آنان که مرزهای قانون نیم بند کشور را هم رعایت نمی کنند چنان افسار گسیخته همین مدافعان حقو شهروندی را به اسیری می برند که دیگر آنها مجالی برای پرداختن به وضعیت زندانیان ناشناس نیافتند. به نظر می رسد این وظیفه ما بیرون از زندان ماندگان است تا به همان اندازه که از چهره های مرجع و تاثیر گذار یاد می کنیم جوان های تحت فشار و شکنجه را نیز از قلم نیاندازیم. هیچ راهی به ذهنم نمی رسد مگر آنکه دوباره موجی را از سر گیریم تا نام زندانیان ناشناس یا دربندان شهرستانی را بزرگ و بزرگ تر کنیم و یا هر بار نام یک زندانی را در فضای مجازی مطرح کنیم تا حداقل امید و انگیزه خانواده هایشان در این فراموشی های مکرر برای ادامه راه از بین نرود. هر کسی که زندان بوده است و یا عزیزی را در زندان داشت به خوبی می داند که اسیری خودش درد دشواری است، اما دشوار تر از آن وای بر اسیری کز یاد رفته باشد.
خاصه آنکه برخی از این چهره های ناشناس تر گاهی کارهای بزرگی برای جنبش انجام داده اند و در یک زمان کوتاه همان کارهای بزرگشان تا مدت ها سر زبان بود اما وقتی دیگر نه وبلاگ این جوان به روز شد و نه دیگر صدای آوازی از او شنیده شد دیگر لابلای خبرها فراموش می شود.
به این آهنگ بی نظیر علی برخیز گوش کنید، صاحب این صدای بی نظیر کجاست؟ چرا وبلاگش به روز نمی شود ؟ برای چشم های نگران و بی قرار خانواده ای که عزیزشان در سلول انفرادی شهرستان زندانی است و آنجا آنقدر فضا بسته است که دیگر جراتی برای تجمع در برابر زندان نمی ماند، ما چه می توانیم بکنیم تا به جای خانواده این دسته از زندانیان ناشناس حداقل در فضای مجازی خبر رسانی کنیم؟ فضای مجازی مسلما مرجع خبری بخش های مهمی از جامعه است که اطلاعات خود را در این حیطه تکمیل می کنند و به بخش های دیگر جامعه منتقل می کنند . پس قدرت فضای مجازی را دست کم نگیریم و ایجاد موج خبری برای زندانیان ناشناس را هم جدی بگیریم.